5 tuinblunders van ervaren tuiniers

Het nieuwe tuinjaar is begonnen. Vol goede voornemens willen we van ons lapje grond een nóg mooiere groene oase maken, al zijn we daarvoor afhankelijk van de grillen van onze planten en een hoop omstandigheden. Ook de redactie van Gardeners’ World laat zich geregeld verrassen in de tuin. Dit zijn onze grootste (en vaak pijnlijk herkenbare) tuinblunders.

Neem er een kopje thee bij en blik samen met ons terug op vijf grote of kleine blunders in de tuin. Hopelijk levert dat niet alleen herkenning en een glimlach op, maar ook inspiratie voor jouw tuin.

Hoofdredacteur Anne: “Ik had werkelijk alles klaar om mijn niet-winterharde planten bijtijds naar binnen te halen. Mijn kas was opgeruimd, het kacheltje met vorstalarm stond ingeschakeld en wel klaar, de batterij in mijn kas was vol opgeladen door de zonnepanelen die erop lagen. Niets kon foutgaan. Behalve dan dat ik de helft van de planten vergat naar binnen te halen! Ik kwam er voor deze keer mee weg, want het stadse microklimaat waar ze stonden hield de ergste kou tegen, maar ik schrok er enorm van! Dat gebeurt me niet nog eens!”

Redacteur Govert: “De grootste tuinblunder die ik afgelopen jaar maakte, was de discrepantie tussen mijn moestuinplannen en mijn tijdsinschatting. Tijd die ik moest verdelen tussen de moestuin, de tuin aan huis, het gezinsleven en de vele natuurhobby’s die ik heb. Het gevolg? De gloednieuwe moestuin die we kregen in maart, van 110 vierkante meter, veranderde tijdens de zomervakantie in een groene jungle, waarin groenten moesten opboksen tegen de vele ‘ongewenste’ plantjes.”

“Het voordeel van deze chaos: water geven was nauwelijks nodig, plaagdiertjes waren nauwelijks aanwezig door de vele natuurlijke vijanden, ik heb toch een redelijke oogst gehad en ik vond bijzondere planten zoals het dodelijk giftige en zeldzame bilzekruid (Hyoscyamus niger). Van elke blunder leer je, dus de moestuin is nu aan huis, met klein kasje en moestuinbakken. Zo hoef ik alleen de deur uit te lopen en aan de slag te gaan en kan ik, hoewel minder, op een manier moestuinieren die goed bij mij past.”

Redacteur Jos: “Jaren geleden, toen ik op een appartement woonde en tuinierde op een balkon in de schaduw, waren hosta’s de eerste planten die ik in pot kweekte. Ik verdiepte me in de verzorging en dan met name wat ik moest doen zodra de bladeren in de herfst begonnen af te sterven. Net als bij het opzoeken op internet van je ziekteverschijnselen (nooit doen!), kreeg ik ook hierover diverse antwoorden. De één zei: helemaal tot de grond toe afknippen, de ander: lekker laten zitten. Aangezien ik meerdere soorten hosta’s had, koos ik voor beide filosofieën.”

“Het volgende voorjaar bleek de afgeknipte niet meer op te komen en de verwaarloosde wel. Dus ik dacht het voor elkaar te hebben. Het najaar erop de boel de boel gelaten, maar toen bleek ook die de geest te hebben gegeven. ‘Huh? Hoe kan dat nou?’ Totdat iemand mij vroeg of ik er wel aan had gedacht om de planten water te geven. Dat deed ik in de zomer wel regelmatig, maar in het najaar en de winter leek mij dat niet nodig, omdat ze toch buiten stonden. Inmiddels weet ik dat zelfs buitenplanten in pot regelmatig water moeten krijgen, en dat regenwater alleen niet voldoende is.”

Redacteur Lizanne: “Op vakantie smelt ik van oude boerderijen of binnenplaatsen begroeid met de karmijnrode wilde wingerd. Dus dacht ik: dat wil ik thuis ook. In een opwelling kocht ik een Parthenocissus quinquefolia voor in mijn stadstuin. Pas na de aankoop googelde ik en kreeg ik het Spaans benauwd. Deze snelle klimmer kan voor jungletaferelen zorgen: hij neemt je hele tuin over, en soms ook die van je buren! Ik zag het al helemaal misgaan en bracht ’m met lood in de schoenen terug.”

“Ik vrees dat ik dit najaar nog eens last had van dit soort ‘grootheidswaan’. Ik plantte een Mexicaanse oranjebloesem (Choisya ternata) en zette er een roos naast die eigenlijk nergens anders dan daar (zonnig, beschut) goed past in mijn relatief kleine tuin. Waarschijnlijk gaan ze elkaar straks in de weg zitten. Maar ja: tuinieren blijft uitproberen, snoeien is corrigeren, en twee meter hoog is toch nét iets anders dan vijftien meter klimdrang van een wilde wingerd!”

Redacteur Iona: “Als ik de deur uitga, loop ik langs mijn geveltuin, werp een blik op de plantjes, en ga ik op weg. Maar daar zit dan ook de crux: ik loop langs de planten. Ik heb vol enthousiasme allerlei planten in de geveltuin gezet, een plens water gegeven en toen … ben ik er vooral heel vaak langs gelopen.”

“Water geven is iets dat ik buiten nog vaak vergeet. In huis springen planten nog wel in het oog als ze dorst hebben, maar buiten is het vaak het recht van de meest droogtebestendige. Gelukkig heb ik een buurvrouw die er wél aan denkt onze planten water te geven (veel dank daarvoor!) en kunnen de meeste planten in de voortuin wel wat hebben, dus ik heb nog goede hoop voor ze. Komend jaar ga ik mijn best doen om de geveltuin meer aandacht te geven en ik hoop dat ik alsnog kan genieten van prachtige bloemen!”