Gewone berenklauw

Lees hier meer over de gewone berenklauw (Heracleum sphondylium). Deze inheemse plant wordt vaak verward met de reuzenberenklauw, maar is lang niet zo gevaarlijk. Sterker nog: ze is een grote aanwinst voor de biodiversiteit in de tuin.

De gewone berenklauw wordt vaak verward met de niet-inheemse reuzenberenklauw, maar is een inheemse, tweejarige of kortlevende vaste, wilde plant. Je komt hem tegen in natuurgebieden, bermen, akkers, volkstuinen en op braakliggend terrein.

Van mei tot augustus bloeit de gewone berenklauw met grote bloemschermen vol roomwitte bloemen. Deze trekken een grote verscheidenheid aan insecten aan, met name vliegen en zweefvliegen. Ook wilde bijen, sluipwespen en vlinders komen er graag op af.

Nadat de plant is uitgebloeid, blijven de stengels staan. In het volgende voorjaar kunnen solitaire bijen ze gebruiken om in te nestelen. Het loont dus om deze stengels te laten staan of op een gunstige, zonnige plek neer te leggen.

De gewone berenklauw kan tot 2 meter hoog worden, maar blijft vaak ook lager. De bloemschermen hebben een doorsnede tot 20 cm en de geveerde, afgeronde bladeren kunnen wel 60 cm lang worden en zijn licht behaard. Kenmerkend zijn de behaarde, holle en gegroefde stengels.

Net als de reuzenberenklauw en het erop lijkende fluitenkruid, behoort de gewone berenklauw tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae). Het sap is, net als bij de reuzenberenklauw, giftig, maar in veel mindere mate. Hoewel contact met het sap geen brandwonden veroorzaakt die zo ernstig zijn als die van de reuzenberenklauw, is het verstandig om handschoenen te dragen wanneer je de plant hanteert. Was na afloop ook goed je handen.

Het is belangrijk om de gewone berenklauw te kunnen onderscheiden van zijn gevaarlijke familie: de reuzenberenklauw (Heracleum mantegazzianum). Die kan tot wel 5 meter hoog worden en heeft spitsere bladeren. Bekijk hoe je reuzenberenklauw kunt herkennen.

Ook wordt de plant soms verward met fluitenkruid. Fluitenkruid heeft echter veel fijner, haast kantachtig (filigraanachtig) blad. Ook blijft deze plant doorgaans kleiner, heeft kleinere bloeiwijzen en dunne, onbehaarde, gegroefde stengels.